دعای آغازین

بِسْمِ الله الرَّحمنِ الرَّحیمِ و الحمد لله رب العالمين و صلَّ اللهُ عَلَى مُحمَّد وَ آلِ مُحمَّد الاَئمَّةَ وَ المَهديّين و سلَّمَ تَسْليماً «ابْنَ آدَمَ اُذْكُرْنِي حِينَ تَغْضَبُ أَذْكُرْكَ حِينَ أغْضَبُ فَلاَ أَمْحَقْكَ فِيمَنْ أَمْحَقُ، فَإِذَا ظُلِمْتَ بِمَظْلِمَةٍ فَارْضَ بِانْتِصَارِي لَكَ فَإِنَّ اِنْتِصَارِي لَكَ خَيْرٌ مِنِ اِنْتِصَارِكَ لِنَفْسِكَ»^[۲] (ای فرزند آدم! مرا هنگام خشمت یاد کن تا هنگام خشمم، یادت کنم، تا همراه آنان که نابودشان می‌کنم، نابودت نکنم، و آن هنگام که ستمی بر تو رفت، به یاری من برای خودت راضی و خوشنود باش؛ چرا که یاری من برای تو، از یاری خودت برای خودت بهتر است). اللهم أنا العَبدُ المِسكين الضَّعيف المُستضعَف رَضيتُ بِانتصارِک لي مِمَّن ظَلَمَني بار الها! من، بنده‌ی بی‌چیزِ ضعیفِ ناتوان شده‌ام، از کسی که به من ستم روا داشته، به یاری و پیروزی تو دل بسته‌ام بسم الله الرحمن الرحيم «وَإِنْ يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ * وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ»^[۳] (و کافران چون قرآن را شنيدند نزديک بود تو را با خشم چشمان خود به سر درآورند و می‌گویند که او قطعاً ديوانه است، * و حال آنکه قرآن جز اندرزی برای جهانيان نيست).