مقدمه

بسم‌الله الرحمن الرحیم (شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ ما وَصَّى بِهِ نُوحاً وَ الَّذي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ وَ ما وَصَّيْنا بِهِ إِبْراهيمَ وَ مُوسى‏ وَ عيسى‏ أَنْ أَقيمُوا الدِّينَ وَ لا تَتَفَرَّقُوا فيهِ كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكينَ ما تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ اللهُ يَجْتَبي‏ إِلَيْهِ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدي إِلَيْهِ مَنْ يُنيبُ)(^[۱]) (آييني را براي شما تشريع کرد که به نوح توصيه کرده بود؛ و آنچه را بر تو وحي فرستاديم و به ابراهيم و موسي و عيسي سفارش کرديم اين بود که: دين را برپا داريد و در آن تفرقه ايجاد نکنيد! و بر مشرکان گران است آنچه شما آنان را به سويش دعوت مي‌کنيد! خداوند هر‌کس را بخواهد برمي‌گزيند، و کسي را که به سوي او بازگردد هدايت مي‌کند). خداوند فرستادگان را برمی‌گزیند، و کسانی را که بازمی‌گردند و با «أنا» (منیّت) مبارزه می‌کنند و نفْس خود را در راه قُربت و نزدیکی به خدا می‌کُشند به‌سوی فرستادگان هدایت می‌کند؛ پس انسان به مقدار مَن و منیّتی که در نفسش وجود دارد در هدایت شدن به‌سوی حق و شناخت فرستاده، تأخیر می‌کند. در دعایی از امام مهدی (ع) وارد شده است: (اللهم عرفنی نفسک فإنک إن لم تعرفنی نفسک لم اعرف رسولک، اللهم عرفنی رسولک)(^[۲]) (بار خدایا! خودت را به من بشناسان که اگر خودت را به من نشناسانی، فرستاده‌ات را نخواهم شناخت). کسی که نفْس خود را نکشته باشد چگونه خدا را بشناساند؟! و چگونه خداوند، خودش را به کسی که نفْسش به درد ابلیس (خداوند، او را لعنت کند) مبتلاست بشناساند: (قالَ ما مَنَعَكَ أَلاَّ تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ قالَ أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَني‏ مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طِين)(^[۳]) (گفت: وقتی تو را فرمان دادم، چه چيز تو را از سجده کردن بازداشت؟ گفت: من از او بهترم، مرا از آتش آفريدی و او را از گِل)‏. سید احمدالحسن وصی و فرستادۀ امام مهدی (خداوند، در زمین تمکینش دهد)