فصل‌ها
روز رسيدن فرستاده موعود منتظر:
احمد موعود: پیوند دهنده‌ی رسالات آسمانی و کشتی نجات برگزیدگان · علاء السالم
-۴. روز رسيدن فرستاده موعود منتظر:
همانا که آمدن فرستاده موعودی که رسالات آسمانی بشارت او را داده‌اند حقیقتی خالی از هرگونه شک است، و زمان آمدنش در همه ادیان واحد و معین است: و یکی بودنش علت ساده‌ای دارد اینکه: همه بر اتفاق بزرگی که بشریت در انتظارش هستند و در آخرالزمان است، موافق هستند و زمان اهل زمین واحد است پس آخرش نیز واحد می‌باشد، بنابراین (روز پروردگار و یا نجات و یا حکم و قضاوت در تورات و انجیل، و روز معلوم و یا روز خروج در قرآن)، یک روز است نه بیشتر.
درباره روز معلوم، خدای متعال به ابلیس لعنه الله بعد از عصیانش فرمود: ﴿قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ الْمُنظَرِينَ *إِلَى يَومِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ﴾([۲۹]) (فرمود تو از مهلت يافتگانى * تا روز وقت معلوم) و آن روز قائم (ع) است. امام رضا (ع) می‌فرماید: (يوم الوقت المعلوم وهو يوم خروج قائمنا أهل البيت) (روز وقت معلوم و آن روز خروج قائم ما اهل بیت است).([۳۰])
و در اعتقاد برخی از اهل سنت آن "روز طلوع آفتاب از مغرب است"(در عمده قاری ج ۱۸ ص ۲۳۱) و همین علامت مربوط به قائم مهدی (ع) در آخر الزمان است.
و همانند آن روز خروج است، که آن نیز روز قائم است، مثلاً در تفسیر آیه: ﴿ذَلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ﴾ (آن روز خروج است)"گفت: (آن رجعت است)،([۳۱]) یعنی بازگشت به مثل، به این معنی که: یعنی رجعت و بازگشت به مثل و مانند. به معنای بازگشت افرادی که شبیه مردمی هستند که قبلا آمدند، و این در روزهای قائم (ع) خواهد بود.
امام صادق (ع) در مورد آیه: ﴿إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لَرَادُّكَ إِلَى مَعَادٍ﴾([۳۲]) (در حقيقت همان كسى كه اين قرآن را بر تو فرض كرد يقينا تو را باز مىگرداند) فرمود: (لا والله لا تنقضي الدنيا ولا تذهب حتى يجتمع رسول الله وعلي بالثوية، فيلتقيان ويبنيان بالثوية مسجداً له اثنا عشر ألف باب، يعني موضعاً بالكوفة([۳۳]) به خدا سوگند هرگز دنیا به پایان نخواهد رسید تا اینکه رسول الله(ص) و علی (ع) در ثویه جمع گردند پس با هم ملاقات کنند و مسجدی را در ثویه بنا کنند که دوازده هزار درب خواهد داشت، یعنی جایی در کوفه).([۳۴])
و آن مسجدی است که قائم آن را در ایامش بنا خواهد کرد، چون مردم به او می‌گویند: (المسجد لا يسعنا، فيقول: أنا مرتاد لكم فيخرج إلى الغري فيخط مسجداً له ألف باب يسع الناس) (....مسجد به اندازه‌ی کافی وسیع نیست پس گوید: من باز می‌گردم پس به غری می‌رود و نقشه‌ی مسجد را می‌کشد که هزار درب دارد و به اندازه مردم است) امام باقر (ع) ([۳۵])و بدین گونه منظور از رسول الله و علی (ع) در حدیث پیشین کسانی هستند که با آنان تطابق دارند آن‌طور که آمدن‌شان همان آمدن پیامبر (ص) و علی (ع) خواهد بود.
و بازگشت به مثل و همتایان در زمان قائم را در حدیثی از امام صادق (ع) می‌بینیم: (قائم از پشت کوفه بیست و هفت مرد را بیرون می‌آورد، پانزده نفر از آنان از قوم موسی آنانی که به حق هدایت و بدان داد می‌کردند، و هفت تن از اهل کهف، و یوشع بن نون و سلمان، و ابا دجانه انصاری و مقداد و مالک اشتر، و در بین دستانش انصار و فرمانروا خواهند بود).([۳۶])
و بدیهی است که منظور از خروج در اینجا خروج همتایان اشخاص مذکور است...برای همین از ابن عباس روایت می‌شود که: (اصحاب کهف یاران مهدی (ع) هستند).([۳۷])
همچنین بازگشت به مثل، با آنچه حضرت عیسی (ع) در مورد ایلیا فرموده که باید بیاید تطابق دارد، همان‌طور که با آن متن آشنا خواهیم شد.
این موارد درباره روز قائم در آخر الزمان نزد مسلمانان بود.
حال از انجیل درباره روز قضاوت و نجات ذکر می‌شود: (۲۸در شگفت مباشید، زیرا زمانی فرا می‌رسد که همه آنان که در قبرند صدای او را خواهند شنید. ۲۹آنان که نیکی کرده‌اند، برای قیامتی که به حیات می انجامد، و آنان که بدی کرده باشند، برای قیامتی که مکافات در پی دارد، بیرون خواهند آمد).([۳۸])
این امر را قبل از رسول الله محمد (ص)، عیسی (ع) فرمود: (پس شما نیز آماده باشید، زیرا پسر انسان در ساعتی خواهد آمد که انتظارش را ندارید. پس آن غلام امین و دانا کیست که آقایش او را به سرپرستی بندگان خود گماشته باشد تا خوراک آنان را بدهد) و این بدین معناست که روز داوری و مجازات، با غلام امین و دانا در ارتباط است آن کسی که به امر آقایش قیام می‌کند (یعنی او نیز قائم است).
و در تورات: (۳۱ آسمان شادی كند و زمین سرور نماید، و در میان امّت‌ها بگویند كه پروردگار سلطنت می‌كند. ۳۲ دریا و پری آن غرش نماید؛ و صحرا و هر چه در آن است به وجد آید. ۳۳ آنگاه درختان جنگل ترنم خواهند نمود، به حضور خداوند زیرا كه برای داوری جهان می‌آید. ۳۴ یهُوَه را حمد بگویید زیرا كه نیكو است. زیرا كه رحمت او تا ابدالاباد است. ۳۵ و بگویید خدایا ما را نجات بده. و ما را جمع كرده، از میان امّت‌ها رهایی بخش. تا نام قدوس تو را حمد گوییم، و در تسبیح تو فخر نماییم).([۳۹])
همچنین ذکر می‌شود: (۹ و در آن روز خواهند گفت: «هوذا این خدای ما است كه منتظر او بوده‌ایم و ما را نجات خواهد داد. این همان پروردگاراست كه منتظر او بوده‌ایم پس از نجات او مسرور و شادمان خواهیم شد).([۴۰])
پیش از این درباره فرستاده نجات دهنده از تورات این متن را ارائه دادیم: (و در آن روز واقع خواهد شد كه ریشه یسَّی پرچم قوم‌ها برپا خواهد کرد و امّت‌ها آن را خواهند طلبید و سلامتی او با جلال خواهد بود) و این بدین معناست که: روز نجات، همان روز (قائم از ریشه یسی) است.
و فراموش نکنیم که روز معلوم، همان روز (قیام قائم آل محمد) طبق حدیث امام رضا (ع) است.
و اگر بحث پیشین‌مان در مورد واحد بودن صفات "فرستاده موعود"در همه رسالات الهی که قطعاً نیز روز وعده‌اش واحد است را به یاد داشته باشیم، چه مانع دیگری جلوی مردم زمین را گرفته تا به این اصلاح طلب جهانی ایمان بیاورند و او در بین‌شان قبل از طوفان آینده فریاد می‌زند!!
در نتیجه یگانگی، بیشتر روشن می‌شود؛ البته اگر به مسئله‌ای که در این بحث و بحث پیشینش به آن رسیدیم، توجه و دقت کنیم. و می‌بینیم:
یک پارچگی صفات این فرستاده، همان‌طور که در بحث گذشته واضح شد.
یک پارچگی زمان (آخر الزمان) تعیین شده برای بعثتش نزد همه ادیان، همان‌طور که در اول بحث واضح شد.
یکی از علامات آن روز در تمام نصوص الهی ادیان، دود را تقدیم کردیم که مابقی بزودی خواهیم آورد.
همان‌طور كه نسب، و غير آن را واضح خواهيم كرد كه سهم به سزايى در تبیین حقيقتى كه از آفتاب روشن‌تر است، دارد.
و بدین گونه پایان بحث گذشته به اندازه‌ای بیشتر آشکار شد، نتیجه:
(قائم "از آل محمد"= همان قائم "غلام حکیم و دانا "= همان قائم "از نسل یسی").
حال چگونه می‌شود که قائم از آل محمد همزمان از نسل یسی (پدر داود) است؟ این موضوع مورد بحث ما خواهد بود، و خواهیم دید که جدش از طرف پدری، رسول الله محمد (ص)و از طرف مادری، پیامبر یعقوب (ع) است.
* * *
پاورقی‌ها
- ↩حجر: ۳۷ ــ ۳۸.
- ↩کمال الدین و تمام النعمه: ص ۳۷۱.
- ↩تفسیر قمی: ج ۲ ص ۳۲۷.
- ↩قصص: ۸۸.
- ↩ثویه، غری است؛ همان‌طور که در یکی از خطبه‌های امام علی (ع) آمده است؛ آنجا که در سخنش از ملاحم و نبردهای زمان ظهور فرمود: (از کوفه، ۷۰هزار دختر دوشیزه را به اسارت می‌برد. از دست و روبند آنان، پرده بر نمی‌بردارد؛ تا اینکه در کجاوه‌ها گذاشته شوند. و آنان را به ثویه می‌برند که همان غری است). بحار الأنوار: ج ۵۲ ص۲۷۴.
- ↩بحار الانوار: ج ۵۳ص۱۱۳.
- ↩بحار الانوار ج ۵۲ ص ۳۳۱
- ↩ارشاد المفید: ج ۲ص۳۸۶.
- ↩فتح الباری: ج ۶ ص۳۶۵عمدة القاری:ج ۱۴ص۴۹.
- ↩یوحنا باب ۵.
- ↩تواریخ اول باب ۱۶.
- ↩اشعیا باب ۲۵.