اصطلاحاتی که باید دانست

-اصطلاحاتی که باید دانست

۱. نصارا

نکاتی وجود دارد که لازم است پیش از ورود به جزئیات بحث به بیانشان پرداخته شود، و به‌عنوان‌مثال ـ‌‌و نه به‌طور کامل‌‌ـ عبارت‌اند از:

می‌گویند: کلمۀ «نصارا» در جایی غیر از ادبیات مسلمانان و قرآنِ آنان پیدا نمی‌شود و هیچ اصل و اساسی در کتاب مقدس یا سخنان پاپ‌های پیشین ندارد.

می‌گوییم: هدف نهایی نصارا اثبات عکس آن چیزی است که در قرآن کریم وجود دارد؛ ولی قرآن حقایقی را بیان می‌کند که گریزی از آن‌ها نیست! از جمله اموری که قرآن کریم ذکر کرده کلمۀ «نصارا» است؛^[۱۱] عبارتی که به مسیحیان (نصارا) اشاره دارد و در واقع این یک حقیقت تاریخی است؛ حقیقتی که کتاب مقدس و کتاب‌ها و کلیساهای خودِ آنان به آن اقرار کرده‌اند. این را به‌اختصار،‌طوری که به بحث خللی وارد نکند، ثابت می‌کنیم:

در قرون آغازین، کلمۀ نصارا بر مسیحیان اطلاق می‌شد و این عبارت، آن‌گونه که برخی ادعا می‌کنند، به‌عنوان ناسزا یا عبارتی نیست که برای کاستن از ارزش‌های مسیحیان بوده باشد؛ بلکه این عبارت لقب آنان بوده است و این خودِ آن‌ها بودند که خود را نصارا می‌نامیدند. از جمله مواردی که سخن مرا ثابت می‌کند تحریف ترجمۀ کلمه نصارا در جهت تأیید تفکرات کلیسایی است.

متون زیر را از کتاب مقدس می‌خوانیم:

(فندیک) اعمال رسولان ۲۴: ۵: (... زیرا که این شخص را مفسد و فتنه‌گر بین همۀ یهودیان ساکن منطقۀ مسکونی یافتیم و سرآغاز فرقۀ ناصری‌هاست).

این عبارت در سایر ترجمه‌ها «نصارا» است نه «ناصری‌ها»:

(کاتولیکی) اعمال رسولان ۲۴: ۵: (... این مرد را آفتی از آفت‌ها یافتیم که بین همۀ یهودیان سراسر عالم فتنه می‌انگیزد و یکی از امامان فرقۀ نصاراست).

(عربی مشترک) اعمال رسولان ۲۴: ۵: (... ما این مرد را فسادگری یافتیم که بین یهودیان همۀ جهان فتنه ایجاد می‌کند و پیشوای فرقۀ نصاراست).

(اخبار ساره) اعمال رسولان ۲۴: ۵: (... این مرد را فسادگری یافتیم که بین یهود در سرتاسر جهان فتنه‌ها می‌انگیزد و پیشوای فرقۀ نصاراست).

آیا متن یونانی «نصارا» است یا «مسیحی‌ها» یا «ناصری‌ها»؟

۵:۲۴:ευροντες γαρ τον ανδρα τουτον λοιμον και κινουντα

στασιν πασιν τοις ιουδαιοις τοις κατα την οικουμενην

πρωτοστατην τε της των ναζωραιων αιρεσεως

کلمۀ ναζωραιων = نصارا.

برای اطمینان می‌توان به این متن در نوشتۀ خطی سینائیه (قرن چهارم) مراجعه کرد.

و این مطلبی است که کشیش «تادرس یعقوب ملطی» بر آن تأکید می‌کند؛ آنجا که می‌گوید: «کلمۀ ناصره؛ نصارا از آن مشتق شده که لقب مسیحیان و به عبری natzar است.»^[۱۲]

سرودهایی در سایت رسمی ارتودوکس وجود دارد که اولین معترضان به کلمۀ نصارا را ذکر می‌کنند و شما می‌بینید که با این کلمه ترانه می‌سرایند.^[۱۳]

۲. عیسی(ع)

می‌گویند: نام عیسی فقط در ادبیات شما وجود دارد و نام او یسوع است.

می‌گوییم: معروف است که دربارۀ نام مسیح، بین مسلمانان و نصارا اختلاف وجود دارد؛ نام ایشان(ع) در نظر مسلمانان، مسیح عیسی بن مریم(ع) است؛ به دلیل سخن حق‌تعالی: (إِذْ قالَتِ الْمَلائِكَةُ يا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسيحُ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجيهاً فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبين)‏^[۱۴] (آنگاه‌که فرشتگان گفتند: ای مريم، خدا تو را به کلمه‌ای از سوی خودش بشارت می‌دهد. نام او مسيح، عيسی پسر مريم است که در دنيا و آخرت آبرومند و از مقربان است).

و از نظر نصارا نام ایشان یسوع مسیح است: (و او پسری خواهد زایید و نام‌ او را یسوع خواهی نهاد؛ زیرا او امت‌ خویش‌ را از گناهانشان‌ خواهد رهاند).^[۱۵]

نصارا همواره نامیده‌شدن مسیح به عیسی در قرآن را برنمی‌تابیده‌اند، با این اعتقاد که آنچه در انجیل آمده، صحیح است؛ زیرا کسانی که انجیل را نگاشته‌اند شاگردان و حواریون مسیح بوده‌اند؛ کسانی که او را چهره‌به‌چهره دیده، با او زندگی کرده و از او برگرفته‌اند.

حال چگونه قرآن پس از ۵۰۰ سال می‌آید تا بگوید: نه، او عیسی بوده است! آیا محمد(ص) نام مسیح را بهتر از شاگردانش می‌داند؟

اول: آنچه به زبان آرامی ارتباط دارد

می‌گویم: مسیح به زبان «آرامی» سخن می‌گفت و بسیاری از الفاظ زبان آرامی به زبان عربی شباهت دارد؛ البته باوجود برخی اختلافات در چگونگی بیان این الفاظ؛ مثلاً حرف «س» زبان عربی، در زبان آرامی به‌صورت «ش» تلفظ می‌شود؛ مانند کلمۀ «ماشیح» که به معنای «مسیح» است.

باید یادآور شوم که نام عیسی بین یهود رایج و شناخته‌شده بود. در سفر پیدایش چندین بار کلمۀ «عیسو» آورده شده است. عیسو در گویش آرامی‌ها و عبرانی‌ها، همان عیسی در گویش عربی است.

ببینیم نام مسیح که به‌آرامی شناخته شده بوده است چیست؟

برای دانستن این مطلب شما را به سایت زیرا ارجاع می‌دهم تا برخی الفاظ مسیحی در زبان آرامی را بیاموزید:

http://www.learnassyrian.com/aramaic/church/church.html

خواهید دید که دومین لفظ، نام مسیح به زبان انگلیسی «jesus» است و مقابل آن گویش معادل در زبان آرامی به‌صورت «eesho» دیده می‌شود.

توجه داشته باشیم که حرف «e» اول، به‌جای حرف عین است که در انگلیسی وجود ندارد و به‌این‌ترتیب گویش این کلمه (عیشو) خواهد بود.

اگر می‌خواهید به این مطلب اطمینان پیدا کنید، در همان سایت به معنای کریسمس «Christmas» توجه کنید و خواهید دید که در برابر آرامی آن «eeda soorraa» نوشته شده است؛ یعنی «عید سور». به عبارت «عید» دقت کنید که مطابق گویش عربی است.

همان‌طور که پیش‌تر گفتیم حرف «سین» در زبان آرامی معادل «شین» است؛ بنابراین تلفظ این کلمه «عیسو» است که در زبان عربی «عیسی» می‌شود.

اگر نام حقیقی مسیح، یسوع می‌بود، باید مقابل آرامی آن عبارت «یشوع» نوشته می‌شد؛ ولی لفظ آرامی آن «عیشو» یعنی همان «عیسو» است.

اگر مایل باشید می‌توانید به سایت رسمی مراجعه کنید تا این زبان را به شکل نوشتاری و گویشیِ آن بیاموزید:

http://www.learnassyrian.com/aramaic

دوم: آنچه به زبان یونانی ارتباط دارد

باید بدانیم که در زبان یونانی همیشه به نام شخصیت‌ها حرف «س» افزوده می‌شود تا دلالت داشته باشد بر اینکه این نام، نامِ عَلَم یک شخصیت است؛ مثل «هرقل: هرقلیس»، «اخیل: اخیلوس»، «اودیس: اودیسیوس»، «هومیر: هومیروس» و... .

همچنین باید بدانیم در زبان یونانی حرف عین وجود ندارد؛ بلکه در بسیاری از کلمات به‌جای آن حرف «جیم» می‌آید.

اکنون پس‌ازاینکه این نکات را دانستیم باید به اسمی که نصارا در همه‌‌جای جهان برای مسیح با افتخار بیان می‌کنند بنگریم؛ یعنی اسم «جیسوس» و معروف است که این عبارت در اصل یونانی است.

با توجه به مطالب پیشین می‌دانیم که حرف «عین» در یونانی جیم بیان می‌شود و این عبارت برای ما «عیسوس» خواهد شد و با حذف سین ـ‌زیرا همان‌طور که گفته شد این حرف یک حرف پیوست‌شده است‌ـ نتیجه «عیسو» می‌شود که در زبان عربی همان «عیسی» است.

اگر نام حقیقی مسیح، یسوع می‌بود باید مقابل یونانی آن «یسوجوس» بوده باشد؛ درحالی‌که عبارت یونانی، کلمۀ «جیسوس» یعنی همان «عیسو» است.

کاری که مترجم کرده به این صورت بوده است که حرف اول در «عیسو» را تغییر داده و آن را به‌عنوان آخرین حرف این کلمه قرار داده است تا نام «یسوع» حاصل شود؛ که این امانت‌داری علمی محسوب نمی‌شود!

کلمات زیادی هستند که از معنای حقیقی‌شان منحرف شده‌اند؛ آن‌هم تنها به دلیل دور‌کردن مردم از حقیقت‌هایی که قرآن کریم بیان فرموده است؛ تا مردم را دچار توهم کنند که این کتاب سخن حق را بیان نمی‌کند! چه کار عبثی! حال‌آنکه حق، چون خورشید نیمۀ روز درخشان است و «غربال» آن را نمی‌پوشاند.