پرسش ۴۱۸ - پاسخ‌های روشنگرانه (ج ۵)
از WikiSavior، مرجعی مبتنی بر منابع
پرسش و پاسخ فارسی
-پرسش/ 418:
بسم الله الرحمن الرحیم وصلی الله علی محمد وآل محمد الأئمة والمهدیین وسلم تسلیماً. السلام علیک یا مولای یمانی آل محمد وعلی إخوتی أنصار الله ورحمة الله وبرکاته. أما بعد ... أمیر المؤمنین (ع) در تفسیر قرآن کریم می‌فرماید: (القرآن فی سورة الفاتحة، والفاتحة فی البسملة، والبسملة فی الباء، والباء فی النقطة). (قرآن در سوره فاتحه، و فاتحه در بسمله و بسمله در حرف باء و باء در نطقه آن است). و از آن‌جا که نقطه در زمان دولت اموی بر حروف گذاشته شد. مردمی‌که امیر المؤمنین برای آن‌ها توضیح می‌داد چگونه معنای نقطه را فهمیدند؟؟ فرستنده: شمری - امارات
پاسخ احمدالحسن (ع):
بسم الله الرحمن الرحیم و الحمد لله رب العالمین، و صلی الله علی محمد و آل محمد الأئمة و المهدیین و سلم تسلیماً. نقطه همان اصل است که حروف از آن‌ها تشکیل شده خداوند به شما توفیق بدهد، و نقطه فقط آن چیزی که زیر یا روی حرف قرار می‌گیرد نیست. والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته.. أحمد الحسن أواخر صفر/ 1431 هـ
مطالب بیشتر در مسائل متفرقه
- همه میگویند منظور از کلمه "فصرهن" این است که آن را قطعه قطعه کن، و یکی از مفسرین میگوید: منظور از آن "فصیرهن الیک" به این معنا که به آن‌ها نیکی کن و غذا و آب بده تا با تو اُلفت بگیرند، و منظور از زنده کردن مردگان در اینجا زنده کردن دلهاست، "إنک لا تسمع الموتی ولا تسمع الصم الدعاء إذا ولوا مدبرین" (تو نمیتوانی مردگان را به شنیدن وادار و به کَران نِدا دهی زمانی که پُشت میکنند) از باب اگر فرد زنده را صدا بزنی، میتوانی او را به شنیدن واداری، ولی زندگی برای فردی که او را صدا میزنی نیست (چون مرده است)، و از باب زنده کردن اجساد بعد از مرگ نیست، چون جسدهای مرده، فقط در روز قیامت یا رجعت برانگیخته میشوند، اما دلها بیشترشان همانطور که میدانیم، بالفعل مُردهاند، پرسش در مورد معنای صحیح است؟؟ فرستنده: أبوذر شوقی - مصر
- بسم الله الرحمن الرحیم سلام علیکم ای وصی و رسول امام أحمد الحسن الیمانی و رحمة الله و برکاته. مولایم: علی بن ابراهیم روایت نموده، از پدرش، از نضر بن سوید، از هشام بن حکم، که ایشان از امام صادق (ع) از اسماء الهی و اشتقاق آن، که الله از چه چیزی مشتق (گرفته) شده، پرسش نمود؟ گفت: حضرت به من فرمودند: (یا هشام، الله مشتق من إله، والإله یقتضی مألوهاً والاسم غیر المسمی، فمن عبد الاسم دون المعنی فقد کفر ولم یعبد شیئاً، ومن عبد الله الاسم والمعنی فقد کفر وعبد اثنین، ومن عبد المعنی دون الاسم فذاک التوحید، أفهمت یا هشام؟ قال: فقلت: زدنی، قال: إن لله تسعة وتسعین اسماً فلو کان الاسم هو المسمی لکان کل اسم منها إلهاً، ولکن الله معنی یدل علیه بهذه الأسماء وکلها غیره. یا هشام، الخبز اسم للمأکول، والماء اسم المشروب، والثوب اسم للملبوس، والنار اسم للمحرق، أفهمت یا هشام فهما تدفع به وتناضل به أعداءنا والمتخذین مع الله جل وعز غیره. قلت: نعم، قال: فقال: نفعک الله به وثبتک یا هشام. قال هشام: فهو الله ما قهرنی أحد فی التوحید حتی قمت مقامی هذا).([21]) (هشام بن حکم گوید از حضرت صادق راجع باسماء خدا و اشتقاق آن‌ها پرسیدم که اللَّه از چه مشتق است؟ فرمود: یا هشام از «الاه» و اله مألوهی (آنکه پرستشش کنند) لازم دارد و نام غیر صاحب نام است، کسی که نام را بدون صاحب نام پرستد کافر است و چیزی نپرستیده، و هر که نام و صاحب نام را پرستد کافر است و دو چیز پرستیده و هر که صاحب نام را پرستد نه نام را این یگانهپرستی است، ای هشام فهمیدی. عرض کردم: بیشتر بفرمائید. فرمود: خدا را نود و نه نام است. اگر هر نامی همان صاحب نام باشد باید هر کدام از نامها معبودی باشند، ولی خدا خود معنائی است که این نامها بر او دلالت کنند و همه غیر خود او باشند، ای هشام کلمه خبز (نان) نامی است برای خوردنی و کلمه ماء (آب) نامی است برای آشامیدنی و کلمه ثوب (لباس) نامی است برای پوشیدنی و کلمه نار (آتش) نامی است برای سوزنده، ای هشام طوری فهمیدی که بتوانی دفاع کنی و در مبارزه با دشمنان ما و کسانی که همراه خدا چیز دیگری پرستند پیروز شوی، عرض کردم آری، فرمود: ای هشام خدایت بدان سود دهد و استوارت دارد. هشام گوید: از زمانی که از آن مجلس برخاستم تا امروز کسی در مباحثه توحید بر من غلبه نکرده است). وعن أبی الحسن الرضا (ع): هو نفسه ونفسه هو، قدرته نافذة، فلیس یحتاج أن یسمی نفسه، ولکنه اختار لنفسه أسماء لغیره یدعوه بها؛ لأنه إذا لم یوصف لم یعرف، عن أبی الحسن الرضا (ع): (هو نفسه ونفسه هو، قدرته نافذة، فلیس یحتاج أن یسمی نفسه، ولکنه اختار لنفسه أسماء لغیره یدعوه بها؛ لأنه إذا لم یدع باسمه لم یعرف، فأول ما اختار لنفسه العلی العظیم؛ لأنه أعلی الأشیاء کلها، فمعناه الله، واسمه العلی العظیم هو أول أسمائه، علا علی کل شیء، دع باسمه لم یعرف، فأول ما اختار لنفسه العلی العظیم؛ لأنه أعلی الأشیاء کلها، فمعناه الله واسمه العلی العظیم هو أول أسمائه، علا علی کل شیء) ([22]). (و از ابی الحسن رضا (ع): او خودش بود و خودش، قدرتش نافِذ است، و نیازی به این که خود را بِنامد ندارد، و اما برای خود، به خاطر(نیاز) دیگران اسمائی اختیار کرد که با آن او را بخوانند؛ زیرا او اگر وصف نشود شناخته نمیشود، از ابی الحسن رضا (ع): او خودش بود و خودش، او قدرتش نفوذ داشت پس نیازی نداشت که خود را نام ببرد ولی برای خود نامهائی برگزید تا دیگران او را بآن نامها بخوانند، زیرا اگر او به نام خود خوانده نمیشد شناخته نمیشد و نخستین اسمیکه برای خود برگزید: علی عظیم بود، زیرا او برتر از همه چیز است، معنای او اللَّه است و اسم او علی عظیم است که اول نامهای اوست و برتر از همه چیز است). آقای من، از شما مسالت دارم که حقیقت توحید که جدتان امام همام جعفر بن محمد صادق (ع) در این حدیث شریف اشاره فرمودند، را به من بشناسانی، این پرسش اول. و پرسش دوم: و أبی الحسن الرضا (ع) می‌فرماید: (او خودش بود و خودش، او قدرتش نفوذ داشت پس نیازی نداشت که خود را نام ببرد ولی برای خود نامهائی برگزید تا دیگران او را به آن نامها بخوانند، زیرا اگر او به نام خود خوانده نمیشد شناخته نمیشد و نخستین اسمیکه برای خود برگزید: علی عظیم بود، زیرا او برتر از همه چیز است، معنای او اللَّه است و اسم او علی عظیم است که اول نامهای اوست و برتر از همه چیز است). از مولایم یمانی بزرگوار درخواست دارم که این حدیث شریف را طوری بیان نمایند تا به معرفت حقیقی این اسم شریف دست پیدا کنم. و پرسش سوم: آقای من یمانی، آیا معاد جسمانی است یا روحانی؟ والسلام علیک و رحمة الله و برکاته. فرستنده: عارف - عراق
- بسم الله الرحمن الرحیم اللهم صل علی محمد وآل محمد الأئمة والمهدیین وسلم تسلیماً. بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ ﴿مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِی وُعِدَ الْمُتَّقُونَ فِیهَا أَنْهَارٌ مِّن مَّاءٍ غَیرِ آسِنٍ وَأَنْهَارٌ مِن لَّبَنٍ لَّمْ یتَغَیرْ طَعْمُهُ وَأَنْهَارٌ مِّنْ خَمْرٍ لَّذَّةٍ لِّلشَّارِبِینَ وَأَنْهَارٌ مِّنْ عَسَلٍ مُّصَفًّی وَلَهُمْ فِیهَا مِن کلِّ الثَّمَرَاتِ وَمَغْفِرَةٌ مِّن رَّبِّهِمْ کمَنْ هُوَ خَالِدٌ فِی النَّارِ وَسُقُوا مَاءً حَمِیمًا فَقَطَّعَ أَمْعَاءَهُمْ﴾([24]) (وصف بهشتی که به پرهیزکاران وعده داده شده (این است که) در آن نهرهایی است از آبی که نگندد، و نهرهایی از شیر که مَزه اش دگرگون نشود، و نهرهایی از شراب که برای نوشندگان لذتی است، و نهرهایی از عسل خالص. و در آن‌جا هرگونه میوهای برایشان هست، (از همه بالاتر) آمرزشی از پروردگارشان. (آیا چنین کسی) مانند کسی است که جاودانه در آتش است و آبی جوشان به خوردِشان داده میشود پس رودههایشان را از هم می پاشد؟). آیهی قرآن از بهشت و وعده خدا که به متقین داده شده ﴿وَمَغْفِرَةٌ مِّن رَّبِّهِمْ﴾ سخن میگوید، مقصود از این مغفرت چیست اگر آن‌ها در بهشت هستند؟ و اگر آن‌ها وارد بهشت شدند مقصود از متقین که خطاب به آن‌ها شده چیست؟ آیا مغفرت قبل از ورود به بهشت است یا بعد از آن؟ همین و از شما مولایم تقاضای دعا دارم. فرستنده: ابن الطف - عراق
- بسم الله الرحمن الرحیم السلام علیکم یا آل محمد و رحمة الله و برکاته، السلام علی یمانی آل محمد (ع) وذریته الطیبین الطاهرین و رحمة الله و برکاته، السلام علی أنصارک و رحمة الله و برکاته. آقای من، در قرآن کریم این آیات مبارک وارد شده است: ﴿وَلَقَدْ فَتَنَّا قَبْلَهُمْ قَوْمَ فِرْعَوْنَ وَجَاءهُمْ رَسُولٌ کرِیمٌ * أَنْ أَدُّوا إِلَی عِبَادَ اللَّهِ إِنِّی لَکمْ رَسُولٌ أَمِینٌ﴾([26]) (و همانا پیش از آن‌ها قوم فرعون را آزمایش نمودیم و فرستادهای بزرگوار برای آن‌ها آمد* که بندگان خدا را به من تسلیم کنید، همانا من برای شما پیامبری امین هستم). این فرستاده کیست، و محدوده عصمت اش چگونه است بطوری که می‌فرماید: ﴿أَنْ أَدُّوا إِلَی عِبَادَ اللَّهِ إِنِّی لَکمْ رَسُولٌ أَمِینٌ﴾، (که بندگان خدا را به من تسلیم کنید، همانا من برای شما پیامبری امین هستم) و امانتی که به خود نسبت میدهد چیست، و آیا پیش از شما فرستادهای از جانب امام بود، و محدوده رسالتش چگونه بود، آیا فقط برای حوزه یا برای همه مردم بود؟ و الحمدلله وحده. فرستنده: شیخ إیاد - إیران
مراجع
- ↑ احمد الحسن(ع). پاسخ‌های روشنگرانه (ج ۵). مترجم: گروه مترجمان انتشارات انصار امام مهدی(ع). نوبت انتشار: دوم؛ ۱۳۹۴. -پرسش/ ۴۱۸:؛ صفحه ۳۳
منبع اصلی عربی: الجواب المنير عبر الأثير (ج ٥).
ارجاع به این صفحه
احمد الحسن(ع). پاسخ‌های روشنگرانه (ج ۵). مترجم: گروه مترجمان انتشارات انصار امام مهدی(ع). نوبت انتشار: دوم؛ ۱۳۹۴. -پرسش/ ۴۱۸:؛ صفحه ۳۳ https://ahmedalhasan.org/fa/Library/BookContent/28 - AL-JAWAB-AL-MUNIR-V5-Q418