پرسش ۵۲۵ - پاسخ‌های روشنگر بر بستر امواج (ج ۶)
از WikiSavior، مرجعی مبتنی بر منابع
پرسش و پاسخ فارسی
پرسش 525:
بسم اللّه الرحمن الرحیم. الحمد للّه رب العالمین امام و سرورم، امام احمدالحسن (ع)! سلام می‌فرستم به امام اعظم محمد بن الحسن و به وصی و فرستاده‌ی او، و از خداوند امید دارم که سلام من را به شما برساند، ای دو امام انسان و جن! همچنین از خداوند چشم امید دارم که قلب پیامبر اکرم محمد (ص) و آل محمد(ع) را از این جهت که من، شما سرورانم را بر دشمنان خدا و دشمنان‌تان یاری می‌رسانم و به برپاسازی دولت عدل الهی اهتمام می‌ورزم، شاد فرماید. منظور از حرام بودن فروختن سلاح در روایت یمانی چیست؟ زیرا مخالفین از ما می‌پرسند که این حرمت، تشریعی، مولوی یا تکوینی است؟ فرستنده: ابومرتضی الربیعی ـ استرالیا
پاسخ احمدالحسن (ع):
بسم اللّه الرحمن الرحیم و الحمد للّه رب العالمین، و صلی اللّه علی محمد و آل محمد الائمة و المهدیین و سلم تسلیماً. قضیه‌ی حرام بودن فروختن سلاح به مخالفین، موضوعی است که آل محمد (ع) آن را بیان نموده‌اند و این موضوع مربوط به هنگام ظهور قائم آنها است. بر این اساس قید «حَرُمَ بیع السلاح» (فروختن سلاح را حرام می‌کند) در روایت یمانی، شرحی برای کسانی است که سخنان ایشان را درک می‌کنند و می‌فهمند؛ به این صورت که یمانی، همان قائم است؛ زیرا آنها در احادیث، حرمت فروش را به وقت آشکار شدن هنگام خروج قائم محدود کرده‌اند و اکنون می‌گویند اگر یمانی خروج کرد، فروختن سلاح حرام می‌شود. لذا به وضوح روشن می‌شود که یمانی، همان قائم است. امام (ع) در سخن خود که می‌فرماید: «هنگامی که یمانی خروج کرد، فروختن سلاح را بر مردم و بر هر مسلمانی تحریم می‌نماید»([۱۸])، می‌خواهد روشن کند که یمانی، همان قائم است که به هنگام ظهورش و آشکار شدن، فروش سلاح حرمت می‌یابد. این، علاوه بر شرحی است که در روایت مزبور آمده است و طی آن مشخص می‌شود یمانی، همان قائم و حجتی از حجت‌های الهی است، و من این موضوع را پیشتر تبیین نموده‌ام. در ادامه برخی روایاتی که به حرام بودن فروختن سلاح، در زمان خروج قائم و به هنگام آشکار شدن و وقوع جنگ بین او و دشمنانش اشاره می‌نماید، ذکر شده است: هند سراج می‌گوید: به امام باقر (ع) گفتم: خداوند شما را نیکو دارد! من همواره برای شامیان ابزار جنگی می‌بردم و به آنها می‌فروختم. وقتی خداوند مذهب اهل بیت را به من شناساند در تنگنا قرار گرفتم و با خود گفتم: دیگر برای دشمنان خدا اسلحه نمی‌برم. امام (ع) فرمود: «برایشان اسلحه ببر؛ زیرا خداوند به وسیله‌ی شامیان، دشمن ما و شما یعنی رومیان را دفع می‌کند. سلاح به شامیان بفروش. اگر در میان ما و شامیان جنگ درگرفت سلاح برای آنان نبرید که (در این صورت) هر کس دشمنان ما را با سلاح نظامی یاری کند مشرک است»([۱۹]). ابی‌بکر حضرمی می‌گوید: بر امام صادق (ع) وارد شدیم. حَکَم سراج به امام گفت: حُکم کسی که برای شامیان زین و دیگر ابزار رزمی می‌برد چیست؟ فرمود: «مانعی ندارد. شما اینک چون یاران پیامبر خدا (ص) در وضعیت صلح به‌سر می‌برید. اگر میان ما و شامیان جنگ درگرفت، حرام است که برای آنها زین و اسلحه ببرید»([۲۰]). و السلام علیکم و رحمة اللّه و برکاته. احمد الحسن- نیمه شعبان / 1431 هـ. ق.[۲۱]
پاورقی‌های نسخهٔ فارسی
↑ [۱۸] غیبت نعمانی: ص 264.
↑ [۱۹] کافی: ج ۵ ص 112.
↑ [۲۰] کافی: ج ۵ ص 112.
↑ [۲۱] 5 مرداد 1389 هـ. ش.
مطالب بیشتر در مسائل متفرقه
- از حضرتعالی تقاضا دارم این آیه را تفسیر فرمایید: (إِنَّ اللّه عِندَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَيَعْلَمُ مَا فِي الْأَرْحَامِ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَدًا وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ)،([7]) (علم ساعت ([8]) نزد خدا است. اوست که باران میباراند و ازآنچه در رحمها است آگاه است و هیچکس نمیداند که فردا چه چیز به دست خواهد آورد و کسی نمیداند که در کدام زمین خواهد مرد). آیا سید احمد الحسن یمانی میداند کجا و چه وقت میمیرد؟؟
- در این آیهی مبارک خداوند چگونه خودش به الوهیت شهادت داده است: (شَهِدَ اللّه أَنَّهُ لاَ إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ وَالْمَلاَئِكَةُ وَأُوْلُواْ الْعِلْمِ قَآئِمَاً بِالْقِسْطِ لاَ إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ)([11]) (اللّه شهادت میدهد که هیچ خدایی جز او نیست و همچنین فرشتگان و صاحبان عِلم که هیچ خدایی برپادارندهی عدل جز او نیست. خدایی جز او نیست که پیروزمند و حکیم است). با توجه به این که وی بینیاز از بندگان است و او نیاز ندارد که بر خودش به الوهیت گواهی دهد زیرا وی نزد کسانی که او را میشناسند (عارفین به او) حاضر است و بر همین مبنا حسین بن علی (می‌گوید: «عمیت عین لاتراک» (کور باد دیدهای که تو را نبیند)([12])؛ پس آیا خدایی غیر از او وجود دارد؟ یا آیا مقامی برتر از او ـسبحانهـ یافت می‌شود؟ خداوند از آن چه وصف می‌کنند، منزه است. فرستنده: ایاد الموسوی - عراق
- سؤالی از امور بزرگ: پسر نوح (ع) کجا بود وقتی پدرش او را ندا داد که پسرم با ما سوار شو و با گروه کافران مباش؟ در آیهی شریف آمده که وی در گوشهای بوده است. خداوند برترین جزا را به شما عنایت فرماید! سرور و مولایم! این را هم بگویم که تاکنون هیچ کس به این سؤال من پاسخ نداده است. خداوند، اسلام و مسلمین و ایتام آل محمد (ص) را از شما بهرهمند گرداند و همواره سالم باشید. فرستنده: رشید الاسدی- عراق
- سلام بر انصار خدای متعال! من تعداد زیادی از آیات قرآن کریم را در نظر دارم که مایلم با فرستادن نامهی «درخواست» به خدمت سید (ع) تفسیر آنها را به دست آورم. شما را به خدا سوگند میدهم این نامه را به ایشان برسانید. بسم اللّه الرحمن الرحیم اللّهم صل علی محمد و آل محمد الائمة و المهدیین و سلم تسلیماً کثیراً. سرور و مولایم! مدتها است که من با قرآن استخاره میگیرم و این آیه برایم ظاهر می‌شود: (قَالَ كَذَٰلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَكَذَٰلِكَ الْيَوْمَ تُنسَى)([23]) (گوید: همچنان که تو آیات ما را فراموش میکردی، امروز خود فراموش گشتهای) و هنگامی که برای بار دوم قرآن را باز میکنم، این آیه میآید: (وَلاَ تَقْرَبُواْ مَالَ الْيَتِيمِ إِلاَّ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ)([24]) (جز به وجهی نیکوتر، به مال یتیم نزدیک مشوید تا آنگاه که به حد بلوغش برسد). معنای آن چیست؟ من بسیار از این میترسم که عاقبتم «و کذلک الیوم تنسی» (امروز از فراموششدگانی) باشد. ای امام! تقاضا دارم برایم دعا کنید که با شما باشم و شما را بر دشمنان‌تان یاری دهم. من فقط و فقط در پی اطاعت از خدا هستم؛ ولی نفس من «امارة بالسوء» (امر کننده به بدی) است و دنیا هم پر از مکر و حیله!! ای امام! من کشته میشوم همانطور که با انصار نزدیک به شما چنین کردند. به حق خدای متعال از شما مسئلت میکنم که برایم دعا فرمایی. من به جهت درس خواندن مجبورم با اهل دنیا روبهرو شوم ولی همهی ترسم این است که مبادا در امتحان، مردود شوم. من خطاکارم و دعایم محجوب، ولی دعای شما ان شاء اللّه تعالی مستجاب است. اگر چه من 100 درصد یقین دارم که شما بر حق هستید ولی گهگاهی شک و تردید مرا فرا میگیرد و بعد از تمام این دلایل روشن، نفس خودم را نتوانستهام قربانی کنم! و لذا از شما برای ثابت ماندن بر ولایتتان التماس دعا داریم؛ ای فرج الهی و حجت خدا و قائم او! بر تقصیری که در خدمتگزاری به شما دارم، پوزش ما را بپذیر، ای سرورم! خداوند فرج شما را تعجیل نماید و شما را با نصرت خویش تایید فرماید! آیات زیادی دارم که شرح و تفسیر آنها را خواستارم. اگر بر شما دشوار است، نیازی به پاسخگویی نیست؛ ما میدانیم که شما بسیار پرمشغله هستید. از این که باعث زحمت شما شدهایم، ما را عفو کنید. در کتاب خدای متعال آمده است: 1- (وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَن سَبِيلِ اللّه بِغَيْرِ عِلْمٍ وَيَتَّخِذَهَا هُزُوًا أُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِينٌ)([25]) (بعضی از مردم خریدار سخنان بیهودهاند، تا با نادانی، مردم را از راه خدا گمراه کنند، و قرآن را به مسخره میگیرند. نصیب اینان عذابی است خوارکننده). آیا معنای آن، کسی است که سریالهای مبتذل و وسایل سرگرمی گمراه کننده فراهم میآورد؟ منظور از سخنان بیهوده چیست؟ و آیا لقمان (ره) پیامبر بوده است؟ داستان او با آن جوان چه بوده و چرا وی را موعظه میکرده است؟ 2- (وَمِن قَوْمِ مُوسَى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ* وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَـكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ)([26]) (گروهی از قوم موسی هستند که مردم را به حق راه مینمایند و به عدالت رفتار می‌کنند* بنی اسرائیل را به دوازده سبط تقسیم کردیم، و چون قوم موسی از او آب خواستند، به او وحی کردیم که عصایت را بر سنگ بزن. از آن سنگ دوازده چشمه روان شد، و هر گروه آبشخور خویش را بشناخت، و ابر را سایبانشان ساختیم و برایشان منّ و سلوی نازل کردیم. بخورید از این چیزهای پاکیزه که به شما روزی دادهایم، و آنان به ما ستم نکردند بلکه به خودشان ستم کردند). چه کسانی یا کدام گروه بودند که مردم را به حق راه مینمایند؟ معنای آیه صد و شصت چیست؟ 3- در سورهی احزاب، معنای هر یک از این آیات چیست: (مَّا جَعَلَ اللّه لِرَجُلٍ مِّن قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ وَمَا جَعَلَ أَزْوَاجَكُمُ اللّائِي تُظَاهِرُونَ مِنْهُنَّ أُمَّهَاتِكُمْ وَمَا جَعَلَ أَدْعِيَاءكُمْ أَبْنَاءكُمْ ذَلِكُمْ قَوْلُكُم بِأَفْوَاهِكُمْ وَاللّه يَقُولُ الْحَقَّ وَهُوَ يَهْدِي السَّبِيلَ* ادْعُوهُمْ لِآبَائِهِمْ هُوَ أَقْسَطُ عِندَ اللّه فَإِن لَّمْ تَعْلَمُوا آبَاءهُمْ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ وَمَوَالِيكُمْ وَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ فِيمَا أَخْطَأْتُم بِهِ وَلَكِن مَّا تَعَمَّدَتْ قُلُوبُكُمْ وَكَانَ اللّه غَفُورًا رَّحِيمًا* النَّبِيُّ أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَأَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ وَأُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَى بِبَعْضٍ فِي كِتَابِ اللّه مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُهَاجِرِينَ إِلَّا أَن تَفْعَلُوا إِلَى أَوْلِيَائِكُم مَّعْرُوفًا كَانَ ذَلِكَ فِي الْكِتَابِ مَسْطُورًا)([27]) (خدا در درون هیچ مردی دو قلب ننهاده است، و زنانتان را که مادران خود میخوانید، مادرتان قرار نداد و فرزندخواندگانتان را فرزندانتان نساخت. اینها چیزهایی است که به زبان میگویید و سخن حق از آن خدا است و او است که راه را می‌نماید.* پسرخواندگان را به نام پدرشان بخوانید که نزد خدا منصفانهتر است، اگر پدرشان را نمیشناسید، برادران دینی و موالی شما باشند، اگر پیش از این خطایی کردهاید باکی نیست، مگر آن که به قصد دل انجام داده باشید و خدا آمرزنده و مهربان است.* پیامبر به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است و زنانش مادران مؤمنان هستند و در کتاب خدا خویشاوندانی نسبی از مؤمنان و مهاجران به یکدیگر سزاوارترند، مگر آن که بخواهید به یکی از دوستان خود نیکی کنید و این حکم در کتاب خدا مکتوب است). (وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللّه وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَن يَعْصِ اللّه وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُّبِينًا)([28]) (هیچ مرد مؤمن و زن مؤمنی را نرسد که چون خدا و پیامبرش در کاری حکمی کردند، آنها را در آن کارشان اختیاری باشد، هر که از خدا و پیامبرش نافرمانی کند سخت در گمراهی افتاده است). (وَإِذْ أَخَذْنَا مِنَ النَّبِيِّينَ مِيثَاقَهُمْ وَمِنكَ وَمِن نُّوحٍ وَإِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَأَخَذْنَا مِنْهُم مِّيثَاقًا غَلِيظًا )([29]) (و آن هنگام که از پیامبران پیمان گرفتیم، و از تو و از نوح و ابراهیم و موسی و عیسی بن مریم و از همهی آنها پیمانی سخت گرفتیم). این پیمان سخت چیست؟ (وَقَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَلَا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِيَّةِ الْأُولَى وَأَقِمْنَ الصَّلَاةَ وَآتِينَ الزَّكَاةَ وَأَطِعْنَ اللّه وَرَسُولَهُ إِنَّمَا يُرِيدُ اللّه لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا )([30]) (و در خانههای خود بمانید و چنان که در زمان پیشین جاهلیت میکردند، زینتهای خود را آشکار مکنید و نماز بگزارید و زکات بدهید و از خدا و پیامبرش اطاعت کنید، ای اهل بیت، خدا می‌خواهد پلیدی را از شما دور کند و شما را چنان که باید پاک دارد). آیا همسران پیامبر (ص) نیز جزو اهل بیت(ع) محسوب میشوند؟ (مَّا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِّن رِّجَالِكُمْ وَلَكِن رَّسُولَ اللّه وَخَاتَمَ النَّبِيِّينَ وَكَانَ اللّه بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا)([31]) (محمد، پدر هیچ یک از مردان شما نیست. او رسول خدا و خاتم پیامبران است و خدا به هر چیزی دانا است). در این صورت، معنای این سخن پیامبر (ص) چیست که فرمود: «يا علي أنا وأنت أبوا هذه الأمة»([32]) (ای علی، من و تو پدران این امتیم)؟ 4- معنای سخن حضرت الیاس (ع) در سورهی صافات چیست: (أَتَدْعُونَ بَعْلًا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخَالِقِينَ)([33]) (آیا بعل را به خدایی میخوانید و بهترین آفرینندگان را وا میگذارید؟). 5- معنای این سخن خدا درباره حضرت سلیمان (ع)که در سورهی «ص» آمده است، چیست: (وَوَهَبْنَا لِدَاوُودَ سُلَيْمَانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ* إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصَّافِنَاتُ الْجِيَادُ* فَقَالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَن ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ* رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ* وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمَانَ وَأَلْقَيْنَا عَلَى كُرْسِيِّهِ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ* قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَهَبْ لِي مُلْكًا لَّا يَنبَغِي لِأَحَدٍ مِّنْ بَعْدِي إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ)([34]) (سلیمان را به داوود عطا کردیم، چه نیکو بندهای بود، و روی به خدا داشت* آنگاه که به هنگام عصر اسبان تیزرو را که ایستاده بودند به او عرضه کردند* گفت: من دوستی این اسبان را با یاد پروردگارم بگزیدم تا آفتاب در پردهی غروب پوشیده شد* آن اسبان را نزد من بازگردانید، پس به بریدن ساقها و گردنشان آغاز کرد* ما سلیمان را آزمودیم و بر تخت او جسدی را افکندیم و او روی به خدا آورد* گفت: ای پروردگار من! مرا بیامرز و مرا ملکی عطا کن که پس از من کسی سزاوار آن نباشد، که تو بخشایندهای). 6- معنای این آیات چیست: (أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَى عَلَى اللّه كَذِبًا فَإِن يَشَأِ اللّه يَخْتِمْ عَلَى قَلْبِكَ وَيَمْحُ اللّه الْبَاطِلَ وَيُحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِمَاتِهِ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ)([35]) (یا می‌گویند که بر خدا دروغ میبندد. اگر خدا بخواهد بر دل تو مهر مینهد، و خدا با کلمات خود باطل را محو می‌کند و حق را ثابت میگرداند، او به هر چه در دلها میگذرد دانا است). (وَالَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَمْرُهُمْ شُورَى بَيْنَهُمْ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ)([36]) (و آنان که دعوت پروردگارشان را پاسخ می‌گویند و نماز میگزارند و کارشان بر پایهی مشورت با یکدیگر است و از آن چه به آنها روزی دادهایم انفاق می‌کنند). 7- این به چه معنا است: (وَجَعَلُوا لَهُ مِنْ عِبَادِهِ جُزْءًا إِنَّ الْإِنسَانَ لَكَفُورٌ مُّبِينٌ)([37]) (و برای او از میان بندگانش فرزندی قائل شدند، آدمی به آشکارا ناسپاس است)، (وَ إِذَا بُشِّرَ أَحَدُهُم بِمَا ضَرَبَ لِلرَّحْمَنِ مَثَلًا ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَهُوَ كَظِيمٌ* أَوَمَن يُنَشَّأُ فِي الْحِلْيَةِ وَهُوَ فِي الْخِصَاِمَ غيْرُ مُبِينٍ)([38]) (و چون به یکی از آنها مژدهی تولد همان چیزی را بدهند که به خدای رحمان نسبت داده است، رویش سیاه گردد و خشم خود فرو خورد* آیا کسی که به آرایش پرورش یافته و در هنگام جدال آشکار نمیگردد، از آنِ خدا است؟!). 8- در سورهی احقاف آمده: (وَإِذْ صَرَفْنَا إِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُونَ الْقُرْآنَ فَلَمَّا حَضَرُوهُ قَالُوا أَنصِتُوا فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا إِلَىٰ قَوْمِهِم مُّنذِرِينَ* قَالُوا يَا قَوْمَنَا إِنَّا سَمِعْنَا كِتَابًا أُنزِلَ مِن بَعْدِ مُوسَى مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ وَإِلَى طَرِيقٍ مُّسْتَقِيمٍ* يَا قَوْمَنَا أَجِيبُوا دَاعِيَ اللّه وَآمِنُوا بِهِ يَغْفِرْ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمْ وَيُجِرْكُم مِّنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ* وَمَن لَّا يُجِبْ دَاعِيَ اللّه فَلَيْسَ بِمُعْجِزٍ فِي الْأَرْضِ وَلَيْسَ لَهُ مِن دُونِهِ أَوْلِيَاءُ أُولَٰئِكَ فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ)([39]) (و گروهی از جن را نزد تو روانه کردیم تا قرآن را بشنوند، چون به حضرتش رسیدند گفتند: گوش فرا دهید، چون به پایان آمد همانند بیمدهندگانی نزد قوم خود بازگشتند* گفتند: ای قوم ما، ما کتابی شنیدیم که بعد از موسی نازل شده، کتابهای پیشین را تصدیق می‌کند و به حق و راه راست راه می‌نماید* ای قوم ما، این دعوتکنندهی به خدا را پاسخ گویید و به او ایمان بیاورید تا خدا گناهانتان را بیامرزد و شما را از عذابی دردآور در امان دارد* و هر کس که به این دعوتکننده جواب نگوید، نمیتواند در روی زمین از خدای بگریزد و او را جز خدا هیچ یاوری نیست و در گمراهیِ آشکاری است). داستان این جنییان چه بوده؟ و چرا به دعوت حضرت عیسی (ع) نیز اشارهای نکردهاند؟ 9- معنای این آیه چیست: (وَمِنْهُم مَّن يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتَّى إِذَا خَرَجُوا مِنْ عِندِكَ قَالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مَاذَا قَالَ آنِفًا أُوْلَئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللّه عَلَى قُلُوبِهِمْ وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءهُمْ) ([40]) (بعضی به تو گوش میدهند، تا آنگاه که از نزد تو بیرون روند از دانشمندان می‌پرسند: این چه سخنانی بود که میگفت؟ خدا بر دلهایشان مهر نهاده است و از پی هواهای خود رفتهاند). آیا یعنی آنها بسیار فراموشکاراند؟ 10- داستان مهمان ابراهیم (ع) چه بود و چرا او از آنها بیمناک شد؟ (هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَاهِيمَ الْمُكْرَمِينَ* إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقَالُوا سَلَامًا قَالَ سَلَامٌ قَوْمٌ مُّنكَرُونَ* فَرَاغَ إِلَى أَهْلِهِ فَجَاءَ بِعِجْلٍ سَمِينٍ* فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ* فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قَالُوا لَا تَخَفْ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَامٍ عَلِيمٍ* فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ* قَالُوا كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ إِنَّهُ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ)([41]) (آیا داستان مهمانان گرامی ابراهیم به تو رسیده است؟* آنگاه که نزد او آمدند و گفتند: سلام. گفت: سلام، شما مردمی ناشناختهاید!* در نهان و شتابان نزد کسان خود رفت و گوسالهی فربهی آورد* طعام را به نزدشان گذاشت و گفت: چرا نمیخورید؟* و از آنها بیمناک شد، گفتند: مترس، و او را به فرزندی دانا مژده دادند* و زنش فریادزنان آمد و بر صورت خود زد و گفت: من پیرزنی نازایم* گفتند: پروردگار تو این چنین گفته است و او حکیم و دانا است). 11- معنای «بِأید» در این آیه چیست؟ (وَالسَّمَاءَ بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ) ([42]) (و آسمان را به نیرو برافراشتیم و حقا که ما تواناییم). سرورم! خداوند به بهترین پاداش شما را جزا دهد! سلام مرا به پدرت (ع) و به انصاری که اطرافت هستند برسان و به آنها بگو: خوشا به حالتان، ما به شما غبطه میخوریم، شما را به آنها سفارش میکنیم. فرستنده: امّ عیسی ـ امارات
مراجع
- ↑ احمد الحسن(ع). پاسخ‌های روشنگر بر بستر امواج (ج ۶). مترجم: گروه مترجمان انتشارات انصار امام مهدی(ع). نوبت انتشار: دوم؛ ۱۳۹۴. پرسش ۵۲۵:
منبع اصلی عربی: الجواب المنير عبر الأثير (ج ٦).
ارجاع به این صفحه
احمد الحسن(ع). پاسخ‌های روشنگر بر بستر امواج (ج ۶). مترجم: گروه مترجمان انتشارات انصار امام مهدی(ع). نوبت انتشار: دوم؛ ۱۳۹۴. پرسش ۵۲۵: https://ahmedalhasan.org/fa/Library/BookContent/30 - AL-JAWAB-AL-MUNIR-V6-Q525